-

տխրությունը քարշ է գալիս տնով մեկ, կիսատ

մարմնի հետքեր թողնում լամինատի վրա։

թախծոտ փռվում մահճակալին, աթոռներին,

գորգի վրա՝ կատվից թափված մազերի կողքին։

նայում է տեղ տեղ գնդված մոխրագույն փռչերին,

խորհում մարմնի մեռած մասերի մասին։

իմաստ չունի հետևից ընկնել, մաքրել։

այսքան ծանր փոշի դեռ չեմ տեսել։

այն գալարվում է անկյուններում, 

առաստաղից ցած իջնում 

ձյան նման - բայց ոչ սպիտակ։

այն ստիպում է լույսերը լռեն։

դժվար է խամրած լույսի տակ տեսնել

մաշկի տակից աճող բորբոսը,

հին ու հարազատ կանաչ գույնի,

կապույտին խփող - բայց ոչ երկնագույն։

երկինքը բացակա է այստեղ,

ձայն, որը կարող էր բացվել 

ոչ խոսալու համար, ոչ էլ հնչելու։

տխրությունը բորբոսնում է մատերիս արանքում -

անհոտ, անհամ։ 

կախվում է ուսերիցս, պարանոցիցս,

ցած քաշում։ շուտով ես կիսատ մարմինն եմ

տան հատակների վրա սողացող։ շուտով

չունեմ ձեռքեր, ոտքեր։ թանձր հեղուկ եմ ես,

ծորում եմ դանդաղ։ տարածվում

լամինատի տակ ծակուծուկերիում։

animal

 

i had decided to be a snail and grow a shell 

over my body - as home. but it was not really 

the right animal for me since i could not move

as slow as something that slides over the earth

in peace. i was more like an animal freed after

being caged since birth. i had to run, to escape

always to the nether depths of streets. even

street cats have some garbage can they form

bonds with. so i became an angry wolf, a lone

traveler through the rough terrain of shame,

a mistake that had cut a scar on my cheek

and left it there for good. what good is an animal

with no backbone. maybe i could be a crab

and satisfy myself by pinching every living thing

crossing my path. or retreat inside my shell 

when impossible to fight back or flee. what if 

i was not an animal but a tree 

that some majestic bird once planted

on top of a high peak. somewhere above the clouds

with only rocks for company. a solitary tree.

forsaken. and my roots would reach no other

root for food, for water, for memory. 

straphanger -

every body riding the nyc subway system is a root, an answer,

a demined field, a rat, a leftover of the apocalypse,

an immigrant, a visionary, the past, the unconnected,

a need for food, for shelter, scraps of capitalism,

radical, a ghost, unwelcome, data,

not produced, in sane, outer space, a million nerve cells,

someone's child, a worker, waged, away from home

or homeless, an experiment,

a trip, a familiar face, a comrade, resilient and restless,

homesick, a hustler, a narrative, storied, a queer,

an animal, the truth, a piece of amerikan dream,

a cake, unnecessarily sweet, full of memories, calculations,

worries galore,

a curse, a cue, an underground creature,

a straphanger, sleepless, a chain,

chained, chaos contained

a worn out cloth, broken glass, a star, bitter taste

letter to my friends far away

 

send me pictures of the plants you are growing

since the spring when the virus was growing, too

so that i can see the earth thriving and keep 

an image of beauty amidst bombs blasting the soil

of little known lands. send me poetry 

in the form of birds still singing elsewhere

and the color of the sky undisturbed by smoke 

from flying fires that target people in their own homes

so that i may keep an image of people living

without the fear of death. 

send me songs with words that people speak

when they feel safe, silly words about losing love

or heartbreak or betrayal and finding love

again, so that i may be sure that words still have

meaning when uttered, at least for those living without war.

send me the sound of your heart beating

on a usual day after the sun rises or after 

you go for a walk, after brushing your teeth,

or pick up your children from school. sounds

of people laughing, or chatting, or just

sitting in silence, while the cars hum by

from a nearby street. i want to soothe 

the noise of blood flushing my ears each time 

a new wave of panic rises from injured soil.

send me the smell of dirt, newly dug and the 

feel of worms on your bare fingers

i want to know something stays alive

in some chunk of earth somewhere else.

send me the dreams you dream

when you go to sleep without preparing

a bag with a passport, nonperishable food,

clothes and warm socks, a blanket, a flashlight

in case you are shocked out of sleep at night

by air raid sirens, followed by the sounds 

of blasts. lend me your dreams for a lifetime

so that i may keep the image of peace in mind

at least for another day.

range

 

they built a new road. each time the taxi

this is the new road. a new development, smooth addition to potholed streets, uneven

takes me, always a he, says: have you seen it? it's the new road.

first time we were the only car on the road and the tall lamp-posts, equidistant each one from the next, turned their heads to see us go past

not even buildings seen, the bushes on the sides seemed to be cleaned of plastic bottles and other trash to be expected in such a city as this one

at night the lights were white and pure, only on this road

since it is new, it is the future we haven't lived yet, the future called progress lived in the direction of the original west: east to find the indies, steal spice

future after the eradication of the past, only after this

europe where it all began. naturally.

19 million USD was spent. 190,000 times of receiving retirement pay.

you wouldn't even live that long. 100 USD a month. no one would.

it is pleasant to go smoothly, a dream really

the lights turned their heads to see us go smoothly, in their eyes a cold neoliberal judgement. because we are a country of beggars who consume only what is given as charity.

meanwhile, the people protest the increased gas electricity price.

on the outskirts of the city, going up the hill

i am an amerikan citizen, i don't have time, i take taxis

on the sides: barns of dirty white sheep huddled together each smelling the other's sweat

one goes smoothly blind, the bumpiness of not seeing is as normal as the shooting of bullets into border villages at night on your way for bread

in fact, being in the center, central capital city does not make you safer from the war.

go in the village an hour away. in the mountains.

you remember those sounds at night they tell you are fireworks?

they have numbed you to gun-fire. they tell you they are killing fruit eating birds. and true, you find them scattered on the side of the road of the village in the morning,

their eyes are still open. so duck down, stare into those mirror eyes. you see

the human form, the face, the eyes, the nose, the mouth, the clay skin, the dark hair

the human form killed as if it was not, transforms into the expression of the soul, a bird with a black beak and utterly beautiful

only in death are you beautiful. city grave-site black hole all things swallowed up.

you are not a city. you are the memory of a place.

the memory re-membered  from scratch. from pieces of what was, pieces of what is to have been, what could have been.

is there room? is there ever room to invent the story?

the method: look inside my coffee cup.

black and white.

either or.

1 or 0 or 0 or 1

positive or negative.

the capacity of our mind or the mind squeezed into the capacity

a limitation

a divide and conquer strategy always needs a dichotomy

split the main dichotomous idealogy into many dual parts, keep the double arrangement of things

if we know we are alive, then we are not dead

vice versa

cut up reality into parts

rearrange the parts

make chaos

appear arranged

 

 

august, 2015

the first time i bled my mother had gone

back home to bury her father.

and even when she was in the kitchen

making coffee for the stranger 

who had entered our home invited

or through my nightgown uninvited

my mother had gone

to tend to the needs of men

over her daughter. 

my oldest sister had covered me

with bed sheets

a body pronounced dead 

at the first sight of bleeding

and when i woke not yet knowing

of the shame my body 

had committed, she asked me

if i had sat on the dirty ground outside

like maybe i was dirty 

stained like that 

in the dry blood of becoming. 

finally. a woman

too long, and maybe

i had an infection. 

like maybe i was ill

like the way all the girls back home

would let each other know

how they were sick meaning 

they were bleeding.

she too had learned the body 

is a crime scene, always at fault

for wanting to expose the secret

between her legs.

imagine how sick i am 

coming in the mouth

of another woman-

an act 

of unshaming the body.

she gave me a paper packet

told me to go in the bathroom

keep the blood a secret

place the sticky side on the inside

of my underwear.

the way he would tell me

how this is our secret

and no one else should know.

and how many times after the first time

i bled through my pants

in public. 

like my body was evidence: 

a floating corpse in water

coming up bloated.

how bloated this bleeding would make me feel.

still makes me feel.

no, we don't get to keep our secrets

in private.

bleeding is a public act 

we cannot control.

the bleeding body is wiser

than the one that never bled willingly.

indeed there was pride in my walk that day

remembering what my father had always said 

about never again raising a hand

to his daughters 

once they bled.

how he would walk disconnected

with each step swallowing sorrow

as if he never felt.

i never expected him to protect me,

even while my sisters believed

he would save us from anyone

who dared break into our home.

the bleeding body is homeless,

at fault of losing itself

unable to be controlled

mad, irrational, dirty.

these kinds of bodies 

cannot be broken into-

their blood is proof of having been broken into

over and over again.

there is no need to protect

the bleeding body. 

it brought it upon itself.

when my mother returned

fatherless

and we told her how i had bled

whispering to protect the man

in our lives from knowing 

what this blood meant

she warned me not to jump rope

or sit on cold surfaces

but nothing about how to protect myself

from familiar men

in case my parents

would be too naive to understand

anyone is suspect

she left so many blank spaces

in her story, blank 

and dense with years of covering up

crime scenes 

that only the bleeding body 

can uncover.

Will

In an Other day, soft and careful-hearted

non-dual beings will come to disrupt politico-corporate 

order and the police will take off their clothes 

right down to their feet touching the ground. 

Non-dual queers will climb platforms and podiums 

where microphones will capture the sound of freedom 

in song speak. Words will go in exile for silence 

to usher a new era.The sky will smell of incense. 

Weapons will haunt cavities in the earth 

where steel aluminum copper and metal 

were once extracted to target unwilling bodies 

in lands that observed but could not act. 

No one will be shot any where at all. 

No one's home will be bombed by drones. 

No one will have to survive amid debris and 

the dead. Death will be a gathering a walk a dance 

a song a howl a rivered permission to flow through 

and alongside life. The wall built by the border 

will crack on its own and trees will fill their branches 

and thick green leaves along the crevices. 

Border will no longer mean an end, the law

guards, documents, separation, concentration camps. 

Everyone's hands will be tied to their hearts. 

This connection will be one's passport. 

Gender will come and go as it pleases. 

There will no longer be a need to verify one's identity. 

All the intersections and struggles or non-struggles 

will be narrated by a four year old girl 

in her own language. Sometimes there will be 

only gestures. Sometimes loud screams. Sometimes 

uncontrollable crying. No woman will go missing 

or disappeared or killed from misogyny. Ni una menos. 

Everyone will know at least one pain in their lineage. 

This will slow people down. 

The Amazon will recover. 

The ice-caps will have no more need to mourn 

in place of humans. The polar bears will go on living 

safe in their heritage. There will no longer be countries. 

Justice will be administered by the weather. 

All the stolen settled lands will come 

under the collective rule of ancestors passed 

and ancestors to be. No one will own property. 

There will be no desire to own anything. 

Everyone will be aware of their feet and the channels 

in their bodies. Money will be recycled into energy

to power stoves for cooking big meals

to feed everybody. 

Food will be grown in balconies, living rooms,

backdoor gardens, rooftops and street sidewalks -

all green and dense in the summer

to cool down homes in the vicinity. 

Cars will have long become extinct -

their parts transformed into residencies

where anyone can create without the need

to call themselves an artist. 

People's race will be the pets they keep,

class will be the rituals they practice,

sex will be anything that gives one consensual pleasure.

Norms will be a name in a Dutch-speaking land -

pronounced Noomsh. 

Time will be enough. And fear will always be 

called in, listened to, transformed.

Public transport will be free.

Education will be free.

Freedom will mean freedom and peace

will mean peace. 

There will still be suffering as there will still be joy,

but these will be experienced through the wisdom

of the stars and the planets and the galaxy, 

meaning suffering will not be brought on or generate reactions

from earthly events. People will have mastered

breathing through difficulty.

Prisons will be abolished.

Punishment will be unnecessary. 

Everyone will live and die

in uninterrupted cycles

of being and non-being.

The sun will rise and set

happily. 

հատկապես կանայք

ինչքան շատ են տղամարդիկ

իբրև ազատ

և իհարկե ազատ

սիրում

ասել հատկապես կանայք

ասես թե կանայք

բացի մարդ լինելուց

նաև մի այլ

մի օտար մարմին

լինեն զատ

նույն այն տղա

մարդկանցից հատկապես

ովքեր այդքան շատ

սիրում են ասել 

հատկապես կանայք

ա շուն

տերևները թափվում են աչքիս առաջ

ներքևի հարևան կոշկակարը հայացքը վերև է գցում

ու տեսնում է ինձ պատուհոնից կախված ծխելիս

արևի լույսի տակ ավելի պարզ է երևի, ով եմ ես՝

մի կին ով ապրում է 3րդ հարկում,

ում կողքը երբեք տղամարդ չի երևում

մտածում եմ եթե ես տղամարդ լինեի 

ներքևի հարևան կոշկակարը կարիք չեր ունենա

ոչ էլ ցանկություն հայացքը վերև գցելու

ու ես հանգիստ կտեղավորվեի աշխարհում

օրը ցերեկով  աննկատ

հարևանների հայացքներից հեռու 

տան տերը ասում էր կողքի հարևանը 

մարմնավաճառ էր, 

ում տունը բառդակ էր, ամոթ էր, անշնորհք էր

ու լավ է, որ այլևս այստեղ չի ապրում, 

իսկ դա այդպես չէ՞, որ մենք էլ

թաքուն կատու ենք պահում

այո, սա է միակ արական սեռի կենդանի մարմինը,

ով անկողմնում իմ կողքին է քնում,

իսկ առավոտները ամառվա վերջին շնչից փչած 

խոհանոցում հայտնված մորեխներին է որսում,

գլուխը մարմնից պոկում

անամոթի պես 

խաղ անում

տերևները դեղնում են աչքիս առաջ, մարմնիս մեջ 

ինչ որ մի բան դանդաղել է

ու դանդաղացած եմ դիտարկում դիմացի լուսամուտները

արևի լույսի տակ մաշկագույնի վերածված շենքերը

տեղավորված իրար մեջ, իրար տակ, ու կողք

թաքնված մարմինների պես

մաշկագույն հայացքները դեպի ինձ են գցել

գլուխները հակառակ կողմ թեքած,

ու ձևացնում են շենքերը թե ինձ չեն հետևում

ինձանով չեն հետաքրքրվում

իմ մասին չեն բամբասում

փակ պատուհաներրի տակ

մեր տնից դեպի դուրս միայն իմ ծխելն է տեսանելի

ու կատուն, ով պատուհանագոգին ցցված

դիմացի ծառի մեջ նստած ծտերին է հետևում,

կատուն ով միակ արական սեռի կենդանի էակն է

ով իմ հետ միասին է ապրում

թաքուն ու ազատ

աղոթքաանեծք մարմնիս

կուզեի մեջքս հպվեր ծովին ու վերածվեր ջրի մակերեսի,

տարածվեր ամբողջ երկայնքով մի ափից մյուս ափ, 

բայց ոտքերս չկպնեին ավազի, ապրածս կյանքում ոչ մի անգամ 

չիմանայի ոտքերիս մասին, չիմանալով հպումը ոտքի թաթի 

որևէ ցամաք մարմնի 

կուզեի կրծքավանդակս բացվեր դեպի անձրևոտ երկինք

ու ամեն մի կաթիլ սեր խոստովաներ մաշկիս ամեն մի բջիջի,

այնքան անկեղծ ու անկասկած, 

որ բոլոր ոսկորներս քայքայվեին մաշկիս տակ 

երկնքից թափվող՝ ամեն մի կոշտ բանը փոշիացնող սիրուց  

կուզեի բարդիների պես տխրել իմանայի քամու տակ

հանգիստ պարեի տխրության ամեն մի նոր եկող ալիքի հետ, 

շունչս ազատ լիներ հոսելու կանաչ կանաչ

առանց ճյուղերիս մեջ թրթռացող կենադնիներից տագնապելու 

կուզեի վերջապես ստամոքսս իր բռունցքն ազատ արձակեր 

ու ներսից ձեռքի ափը մեկներ մարմնից դուրս,

հրավիրեր մարդկանց միասին ընթրելու իր շուրջ

ու վերցներ իր համար հարմար մի դեղ սեղանից

ու չկծկվեր ամեն մի անբուժելի ցավից 

կուզեի բերանս բացեի ու կոկորդս ործկաի

այլևս կարիք չունենայի այդքան նեղ ու ճնշված օրգանի,

որ աշխարհը միայն այդ նեղ պատերին հպվելով

ու երբեմն զոռով կուլ չգնար, չներքնայնանար ու նստվածք չթողներ

ամեն մի անկյունում մարմնիս ներսի

կուզեի գլուխս հետ ընկներ ու կախվեր պարանոցիս եզրից

այնպես, որ աչքերս միշտ մեջքիս հետևից տեսնեին վտանգ թե վիշտ 

ու պաշտպանեին ինձ այդ չարիքներից

ու անհանգիստ մտքերից ծանրացած գլուխս մի օր

կախվեր ավելի ցած, պոկ գար երկրագնդի ձգողականության տակ

ինքն իրեն թաղեր հողի տակ

անուղղելի

գիտեմ 

ես չեմ կարողանալու պայքարել մահվան դեմ

օրինակ քիչ ծխել, ցերեկը չխմել, 

պատժող մտքերից ինձ ներսից չուտել

չցանկանալ որ հսկայական մի ծանրություն

կոտրի ոսկոռներս, 

ներսումս բաց չթողնի 

ավերակը որից սկսել եմ

որին ձգտում եմ 

որտեղ ամենաճանաչելին եմ

ինքս ինձ դառնում 

փչացած հայելու մեջ 

ով ես եմ՝ հայելին

փչացած

ով ինձ կքայքայի, կքրքրի

կքարկոծի ու կմեղադրի ցավ ապրելու մեջ

ու քամու տեղ դնելով կցրի 

փոշիացած մարմինս 

դեպի անդունդը սողացող երկրագունդի եզրերից, 

կկորցնի ինձ ինձանից

կկոտորի ինձ իմ ուզած կոտորածով

կպարգեվի ինձ իմ ուզած մահը

որին ձգտում եմ
ապրելով

good daughter

i had to come close to feel how foreign we have become to each other

or have we always been estranged? you say you don't remember 

what took place when my body split from yours, cut off and isolated

for one month. you visited everyday during the times you were given permission 

by men and women in white coats. and papers. and walls.

walls do not permit touch. a hand. your fingers. your breast. 

later on you say how these trivial questions do not appeal to you, meaning - 

birth is a trivial act and one must be weak 

to hover too long on its experience, then 

the story it leaves behind.

there is shame in this and i am the shame 

you will not name out loud to yourself, to me, let alone anyone else. 

am i a secret you keep in your breast?

i would have been one year old to myself thirty years ago now. 

i had to learn to nurture myself without your tender body as home.

i still haven't learned.

instead, i burrow deep inside the bodies of women i love,

women with whom i make love

for sustenance.  

sitting across from you on the bed - 

you like a queen on your throne - cold,

distant, afraid. i came to ask you if it is OK that sometimes 

i, too can be cold, distant, afraid. 

like mother like daughter. 

not good enough. 

never good enough.

never good.

or enough.

you had to learn to nurture yourself without her tender body.

you swallowed shame and guilt like any good daughter would.

and did it make you any more woman?

you didn't understand. love 

is a duty we must perform to stay alive, perhaps.

but perhaps, to die is easier.

you didn't understand how i can be so cold,

distant and afraid. while i wanted to reach my hand

toward you, lay your head down on my bosom,

brush the hair from your face, place

my fingers over your eyelids to close,

sing you a song,

watch you crumble,

dissolve,

turn to water - a place 

where we can both breathe again.

patriarchy

i imagine the day
my sisters will call me to say you are dead
and i will already have been far away -
as far as i could have gone from you
while you still pulled at an invisible cord
tucked under my skin by your hands.

your death would decrease this distance
for which i had fought and won, and i will know
perhaps for the last time
how much power you still hold over me -
a captured fish in a sea of destructive dependency.

and i will shrink into a ball
and i will fall down on my knees
and i will howl holding my belly
where you never lived
and i will say "not yet, not yet,
i am not ready yet".

but what keeps living will not care
nor stop living to bring you back
to give you even a split second of time
to honor any part of you not dead.

and i will gather my things
and come home to watch your resting
eyes, your body prepared to be returned
by the women that loved you
back to the powerful force
that birthed you.
that birthed me
of you.

later i will stand by your grave
after the earth completes you.

i will take off a layer of my own body
that was fed by your fear
of that part of yourself
that is who i am:
reckless
fearless
soft.

i will dig a second grave.
bury the body shocked
by shame.

bid you farewell.




.

what to do with pain

don't try to give it shape - it is like water

cry it, carry it, but don't contain it

burying it is an option, but the bones of it

remain, remnant, reminiscent of an origin

you cannot utter, give name to - it 

is a howl and a moan

so revel in its pleasure pain

open your mouth and hear its sound

from your own guttural shell

let it sit in your lungs, but don't

hold your breath, don't

hold back your heart

from beating through your chest

seeking exile 

from the body present and still

reaching for ground

i would be lying to you if i said

there is safety from feeling

pain - is medicine

we make

we take

break

open the wound of wounds

die in it

Որոշ տարիներ կա փախչելու ցանկություն - Քլաուդիա Ռենկին

Որոշ տարիներ կա փախչելու ցանկություն -

դու թռնում ես քո ինչ որ ցավից վեր

միևնույն է ցավը կենակցում է քեզ։

Կարող ես դա անվանել անկապտելի "դու" -

Դու դու ես նույնիսկ քեզանից առաջ

մինչև հասունանալով հասկանում ես դու

ոչ մեկ ես, անարժանի,

չարժանալով ինքդ քեզ։

                                                       

Նույնիսկ երբ քո սեփական քաշը վկայում է՝

դու այստեղ ես, պայքարելով

անգոյության ծանրության դեմ։

Ու միևնույն է այս կյանքը բաժանում է աչքերիդ կոպերը,  դու տեսնում ես քեզ, 
ով տեսնում է քո մեկնած ձեռքը

ինչպես վայր ընկնող ալիք -

/

Ես նրանք նա նա մենք դու շրջվիր

միայն թե հայտնաբերելու

հանդիպումը

որն օտարացված է այս տեղից։

Սպասիր։

Համբերությունը ապրելու մեջ է։ Ժամանակը բացվում է դեպի քեզ։

Բացումը քո ու քո միջև՝ գրավված,

հանդիպման գոտին գծված,

հաշվի առնելով քո ու քո պատմությունները -

Եւ ինչպես միշտ, ո՞վ է այս "դու"-ն։

Ամեն օր, քո սկիզբը,

արդենիսկ ներկայություն է-

Հեյ դու -

/

Սողալով ցած ու թաղելով այն "դու"-ն ով թաղված է ներսում։ Դու օրվա մեջ

ամեն տեղ ես ու ոչ մի տեղ ես։

Դուրսը ներս է մտնում -

Իսկ հետո, հեյ դու -

Լսվեց լուսնի լույսի տակ։

Հաղթահարվեց լուսնի լույսի տակ։

Շուտով ահա դու նստած ես, լսում ես հանրայնորեն, երբ լսվում է սա - 
այն ինչ, որ քեզ հետ տեղի է ունենում քեզ չի պատկանում,

միայն դրա կեսն է քեզ վերաբերվում, արական Նա-ն խոսում է

Քլեյր Դենիսի Beau Travail ֆիլմից ու քեզ տանում է

մարմնի մեջ, որտեղ դու ստանում ես դատարկ մի հայացք -

Աշխարհը այնտեղ դրսում պնդում է, որ միայն կեսն է քեզ վերաբերվում։ Այն ինչ տեղի է ունենում քեզ չի պատկանում, միայն դրա կեսն է քեզ վերաբերվում։ Այն քոնը չէ։ Միայն քոնը չէ։

/

Ու միևնույն է մի աշխարհ սկսում է իր կատաղի ջնջումը -

Ո՞վ ես դու ընդհանրապես, որ ինձ "Ես" ես ասում։

Դու ոչինչ։

Դու ոչ մեկ։

Դու։

Մի մարմին աշխարհում խորտակվում է այդ տեղ -

Հեյ դու -

Մեր ամբողջ բռնկում պատմությունը

չի ներարկի ներըմբռնում,

մարմնին չի հասցնի գիտակցության

չի համոզի, որ այդ աչքերի միջի հայացքը

ասի "այո", չնայած որ չկա

լուծելու ոչինչ

նույնիսկ երբ ամեն պահ պատասխան է։

/

Մի ասա "Ես" եթե դա այդքան քիչ նշանակություն ունի,

քչից կախված լինելով՝ ստեղծում է ոչ մեկին։

Դու հիվանդ չես, դու վիրավորված ես -

դու ցավում ես կյանքի մնացած մասի համար։

Ինչպե՞ս հոգ տանել վիրավորված մարմնի համար,

այնպիսի մարմնի որը չի կարող տանել

պարունակությունը իր ապրածի։

Իսկ որտե՞ղ է ամենաապահով տեղը երբ այդ տեղը

պետք է լինի մի տեղ մարմնից բացի։

Նույնիսկ հիմա քո ձայնը խառնաշփոթի մեջ է գցում այս բերանը,

ում բառերը այստեղ են որպես զարկերակ, զարկելով

ներս չթողնել, ներսում պահել, ձայնը կտրել -

Դու չես կարող ասել -

Մարմինը թարգմանում է իր "դու"-ն -

դու այնտեղ, հեյ դու -

/

նույնիսկ երբ այն կորցնում է իր բերանի տեղը։

Երբ տեղավորում ես մարմինդ մարմնի մեջ,

ներս մտնելով՝ կարծես մաշկն ու ոսկոռը հանրային տարածք են,

երբ տեղավորում ես մարմինդ մարմնի մեջ

ներս մտնելով՝ կարծես դու ես գետինը որի վրայով քայլում ես,

դու գիտես, որ ոչ մի հիշողույթուն չպետք է ապրի

այս հուշերի մեջ

դառնալով մարմինը քո։

Դու դանդաղեցնում ես ամբողջ գոյության ընթացքը քո կանչով, որը միայն որպես երկինք է հայտնաբերելի։ 
Գիշերվա հորանջոցը 
կլանում է քեզ երբ դու պարկում ես սխալ անկյունով

արևին, արդեն պատրաստ ինքդ քո ձեռքը բաց թողնելու։

Սպասիր իմ հետ

չնայած սպասելը, սպասիր ինձ,

հնարավոր է տանի մինչև նրան, որ որևէ բան չարվի։

/

Լինել լքված, ոչ միայնակ, միակ ցանկությունը -

քեզ հեռվից կանչել, կանչել հեռվից դու։

Ո՞վ գոռաց, դու։ Դու

գոռացիր դու, դու ով օդի մեջ խշշոց ես, դու երբեմն

քեզ նման, դու երբեմն ասելիս դու,

գնա ոչ մի տեղ,

եղիր ոչ մեկ եթե ոչ նախ դու -

Ոչ մեկ չի նկատում, միայն դու գիտես,

դու հիվանդ չես, գիժ չես,

կատաղած չես, տխուր չես -

Միայն թե այն, որ դու վիրավոր ես։

/

Ամեն ինչ երանգված ամեն ինչ մթեցված ամեն ինչ

ստվերացված

կեղեքվածն է ծեծվածն է -

հետքն է

բերանի մեջ մնացած համն է։

Ես նրանք նա նա դու չափից շատ վճռական էինք երեկ, որպեզի իմանայինք, որ այն ինչ արված էր հնարավոր էր անել, միևնույն է արվել էր, երբեք չեր արվել -

Ամենից վատ վիրավարանքը զգալն է, որ դու այնքան էլ չես պատկանում

քեզ -